Путешествие первое, или Ловушка Гарганциана: различия между версиями

м
fix homoglyphs: convert Cyrillic characters in og[у]le to Latin
м (fix homoglyphs: convert Cyrillic characters in kt[у]ry to Latin)
м (fix homoglyphs: convert Cyrillic characters in og[у]le to Latin)
 
{{Q|Державой <…> правил король Свирепус. Как и все у него в роду, был он заядлый вояка, и притом скряга просто космический. Дабы не истощать казну, отменил он все кары, за исключением высшей. Любимым его занятием было сокращение должностей, а по сокращении должности палача каждый смертник должен был рубить себе голову сам или, по особой милости короля, с помощью ближайшей родни. Из искусств поощрял он лишь те, что не требовали особых издержек, как-то: хоровую декламацию, шахматы и воинскую гимнастику. Вообще военные искусства ценил {{comment|он|король Свирепус}} особенно высоко, ведь выигранная война приносит немалый доход; с другой стороны, как следует подготовиться к войне можно только в мирное время, а потому король поощрял и мир, хотя и умеренно. Крупнейшей реформой Свирепуса была национализация национальной измены. Соседний король засылал к нему толпы шпионов, поэтому Свирепус учредил должность Коронного Державопродавца, или Продажника, который через подведомственных ему чиновников за щедрую плату снабжал государственными тайнами вражеских агентов; впрочем, те норовили купить устаревшие тайны — так выходило дешевле, а им ведь тоже приходилось отчитываться перед собственным казначейством.
Подданные Свирепуса вставали рано, одевались скромно, а ложились поздно, ибо много трудились. Делали они корзины для шанцев и фашины, а также оружие и доносы. Чтобы от избытка последних держава не распалась, как это случилось за сотни лет до того, в правленье Премноголиссимуса Стоокого, тот, кто писал слишком много доносов, платил особый налог на роскошь; тем самым число доносов удерживалось на разумном уровне.|Оригинал=Państwem <…> rządził krуl Potworyk. Był to militarysta z dziada pradziada, a przy tym sknera iście kosmiczny. Aby ulżyć skarbowi, zniуsł wszystkie kary z wyjątkiem głуwnej. Ulubionym jego zajęciem było likwidowanie zbędnych urzędуw, odkąd zaś zniуsł urząd kata, każdy skazany musiał ścinać się sam lub, przy wyjątkowej łasce krуlewskiej, z pomocą bliższej rodziny. Ze sztuk popierał tylko nie wymagające ekspensуw, jak chуralne recytacje, grę w szachy i gimnastykę wojskową. W ogуleogyle wojenne sztuki cenił nadzwyczajnie, jako że wygrana wojna przynosi znaczne dochody; lecz z drugiej strony do wojny można się porządnie przygotować tylko w czasach pokoju, dlatego krуl popierał go, chociaż z umiarem. Największą reformą Potworyka było upaństwowienie zdrady stanu.
Kraj sąsiedni nasyłał mu szpiegуw; monarcha utworzył więc urząd Sprzedawcy vel Sprzedawczyka Koronnego, ktyry za pośrednictwem podwładnych sobie urzędnikуw za sutymi opłatami przekazywał wrażym ajentom tajemnice państwowe; ajenci owi kupowali raczej przestarzałe, bo były tańsze, a musieli się wyliczać z wydatkуw przed własną skarbowością.
Poddani Potworyka wstawali wcześnie, nosili się skromnie i udawali na spoczynek pуźno, bo wiele pracowali. Robili kosze do szańcуw i faszyny, a także broń i donosy. Aby się państwo nie rozleciało od nadmiaru tych ostatnich, gdyż podobny kryzys nastąpił za Bardzolimusa Stuokiego przed wieluset laty, ten, kto składał zbyt wiele donosуw, płacił specjalny podatek od luksusu. Tak więc utrzymywały się one na rozsądnym poziomie.}}
109

правок